Nasr Suresi, Kur'an-ı Kerim'in 110. suresidir; üç ayetten oluşur ve ilahi yardım, zafer ve zafer anında kulluk edebi konularını işler. Sure, Allah'ın yardımı ve fetih geldiğinde insanların bölük bölük Allah'ın dinine girdiğini bildirir; bu tabloda Hz. Peygamber'e hamd, tesbih ve istiğfar emredilir. Ashabın ileri gelenleri sureyi, Peygamber'in görevinin tamamlandığına ve vefatının yaklaştığına işaret olarak anlamıştır. Mushaf'ın sonlarına doğru yer alan bu kısa sure, Kur'an'ın zafer anlayışını en yoğun biçimde özetleyen metinlerdendir. Zaferin gurur değil tevazu ve Allah'a yöneliş vesilesi olduğu mesajıyla sure, bugünün okuruna başarının ardından kibre kapılmamayı, her tamamlanan işin ardından hamd ve istiğfara durmayı öğretir.
Nüzul ve arka plan
Nasr Suresi Medine döneminde inmiştir; Medine döneminin sonlarına, yaygın kabule göre Veda Haccı günlerine aittir ve bazı rivayetlerde bir bütün halinde inen son sure olduğu nakledilir. Mekke'nin fethi ve ardından Arap kabilelerinin kitleler halinde İslam'a girişiyle oluşan tarihsel zemini yansıtır.
Ana temalar
Surenin temaları ilahi yardım, fetih ve zafer ahlakıdır. 110:1-2'de Allah'ın yardımının ve fethin gelişiyle insanların akın akın dine girişi anlatılır; zafer, insan gücünün değil ilahi desteğin sonucudur. 110:3'te ise bu büyük başarının karşılığında kutlama değil hamd, tesbih ve istiğfar emredilir — başarının zirvesinde bile kulun kusurunu hatırlaması istenir. Sure ayrıca bir görevin tamamlanışını ve veda bilincini ima eden yapısıyla tefsir geleneğinde özel bir yer tutar.
